1,5°C hedefi, küresel ortalama sıcaklık artışını sanayi öncesi seviyelerin en fazla 1,5°C üzerinde sınırlandırmayı amaçlayan uluslararası hedefi ifade eder. Bu eşik, iklim değişikliğiyle mücadele için küresel çabaların bir parçası olarak 2015 yılında kabul edilen Paris Anlaşması'nın temel hedeflerinden biri haline gelmiştir.
Hedef, küresel ortalama sıcaklıktaki nispeten küçük artışların bile iklimle ilgili riskleri önemli ölçüde yoğunlaştırabileceğini gösteren bilimsel değerlendirmelere dayanmaktadır. Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli'ne (IPCC) göre, 1,5°C eşiğinin aşılması, aşırı hava olaylarının sıklığını ve şiddetini artırabilir, deniz seviyesinin yükselmesini hızlandırabilir, kuraklıkları ve sıcak hava dalgalarını yoğunlaştırabilir ve ekosistemler, gıda sistemleri, su güvenliği ve insan sağlığı için daha büyük riskler oluşturabilir.
Bilimsel çalışmalar, 2°C'lik ısınmayla ilişkili etkilerin, 1,5°C'de gözlemlenenlerden önemli ölçüde daha şiddetli olduğunu da göstermektedir. Bu nedenle, 1,5°C hedefi, uzun vadeli iklim risklerini azaltmak ve geri döndürülemez çevresel değişiklikleri sınırlamak için kritik bir ölçüt olarak geniş çapta kabul görmektedir. Bu hedefe ulaşmak, enerji, ulaşım, sanayi, tarım ve arazi kullanım sistemlerinde sera gazı emisyonlarında hızlı ve sürdürülebilir azalmalar gerektirmektedir. Birçok iklim senaryosu, ısınmayı 1,5°C ile sınırlama olasılığını korumak için küresel emisyonların bu on yıl içinde önemli ölçüde azalması gerektiğini göstermektedir.
1,5°C hedefiyle ilgili tartışmalar, iklim finansmanı, enerji dönüşümü, teknolojik kapasite, iklim adaleti ve ülkeler ile bölgeler arasında iklim etkilerinin eşitsiz dağılımı gibi daha geniş konularla da yakından bağlantılıdır. Antalya'da düzenlenecek COP31 öncesinde uluslararası iklim müzakereleri emisyon azaltma yolları ve uzun vadeli direnç stratejilerine odaklanmaya devam ederken, 1,5°C hedefi küresel iklim gündemini şekillendiren en önemli bilimsel ve politik referans noktalarından biri olmaya devam etmektedir.
Paris İklim Anlaşması Üç aşamalı bir umut sistemi;
Böyle baktığımızda Paris’in 1,5°C stratejisi üç varsayıma dayanıyor:
Bir: Ülkeler yeterince iddialı NDC’ler verecek.
İki: Verdikleri NDC’leri gerçekten uygulayacak.
Üç: Beş yıl sonra daha iddialı NDC’lerle geri gelecekler.
Bunların üçünü de teşvik eden mekanizmalar var. Ama hiçbirini sonuç bakımından zorunlu kılan bir otorite yok. Atmosfer açısından ise durum çok daha basit. Atmosfer NDC okumuyor. Diplomatik çabayı ölçmüyor. Bir ülkenin elinden geleni yapıp yapmadığıyla ilgilenmiyor. Atmosfer yalnızca ne kadar sera gazı saldığımıza bakıyor.
0 Yorumlar
Yorumunuz İçin Teşekkürler..